Ja, ksiądz wędrujący – chciałoby się powtórzyć za ks. Twardowskim – jak grzyb po deszczu. Chciałoby się także, aby równie szybko pojawiały się owoce tej trudnej i pięknej duszpasterskiej posługi. By zamiast pojawiających się w różnych miejscach absurdów, wynikających z braku myślenia “po Bożemu”, rodziła się prawdziwa wiara, będąca nie jakąś wizją abstrakcyjnego Boga, lecz wiarą, która rodzi się z doświadczenia konkretnego Boga w faktach codzienności. I by w pamięci pozostały słowa ks. Krzyśka: “nie wolno wam teraz zawrócić. Nie bój się, zaufaj. I daj się zaskoczyć”. Najlepszym prezentem, w pewnym sensie ‘na nową drogę’, nie są kwiaty, oficjalne kościelne podziękowania – owszem, to ważne, to też miłe. Ale zmiana sposobu myślenia, która niesie za sobą konkretną zmianę życia to najlepsze, co można dać. To utwierdza w przekonaniu, że choć nie przyszedł nawracać, Bóg działa w nim poprzez Ewangelię, poprzez Jego Słowo, które głosi. To może nie tyle jest źródłem siły – bo tym źródłem jest Bóg, jest Eucharystia – ale pomaga wyjść cało z życiowych zakrętów i nieść nadzieję tam, gdzie jej najbardziej brakuje; by każdy mógł poznać – i jeśli zechce przyjąć – prawdę i cel, którym jest życie w relacji, życie z Bogiem (…)

Pokarmelickie mieszkanie na plebanii parafii Michała Archanioła w Płońsku stoi puste. Czas zamknąć za sobą drzwi. Czas otworzyć kolejny rozdział, pisany wolą i łaską samego Boga. Idź, i ciągle korzystaj z protekcji Pana Boga gdziekolwiek pośle.

{ 1 komentarz }